Tropenkolder

Een blog over de avonturen van een jong gezin die hun 'tropenjaren' in de tropen doorbrengen...

Broodje mayo met vruchtenhagel

21 April 2018

We kunnen inmiddels uit ervaring spreken dat een trans-Afrika emigratie met een baby en een peuter van Zambia naar Sierra Leone niet bepaald een aanrader is ;-).

We hebben een ontzettend drukke periode achter de rug met – in een notendop - veel gereis, geregel en vooral veel ‘gedoe’. Het uiteindelijke resultaat is dat we nu redelijk gesetteld zijn in een knus huisje midden in Sierra Leone in onze nieuwe bestemming Yele. Een prachtig plekje langs een riviertje waar de ananassen als onkruid uit de grond springen en er zoveel palmbomen zijn dat je van gekheid niet meer weet je je hangmat aan op kunt hangen. Waanzinnig mooi en ook best wel afgelegen.

We wonen op een compound met onze collega-expats en hebben hier een klein huisje waar we met z’n viertjes wonen. Het huisje was enigszins verwaarloosd en werd aan ons overgedragen inclusief was, afwas en etensresten van de vorige bewoner… Na de nodige klus en schoonmaakwerkzaamheden is het toch wel een fijn plekje geworden. Het is uitgebreid met een groot overdekt terras, keuken en we hebben de lokale meubelmaker flink aan het werk gezet. De voorbereidingen voor een moestuin zijn ook al getroffen, hopelijk kunnen we snel sla, tomaat en pompoen van eigen oogst gaan eten.

Voor Hella is het ook een erg onrustige tijd geweest. Ineens is haar vertrouwde nanny uit beeld verdwenen en niemand verstaat haar woordjes Bemba hier. Gelukkig is ze op deze leeftijd erg flexibel en is ze het snelst van ons allemaal gewend aan haar nieuwe leefomgeving. Ze is onafscheidelijk met hondje ‘Apie’ van het vuilnisbakkenras, een vrolijk beest die elke onbekende met veel geblaf het plot afjaagt. Gelukkig recent gesteriliseerd door een Nederlandse chirurg die hier korte tijd op bezoek was, want 1 Apie is voor ons voldoende. Gedurende deze ingreep heeft het arme beest bijna het loodje gelegd, maar dankzij mond-op-hond beademing van de anesthesist die ook op bezoek was heeft hij het gered. (@ Arie & Ton: eeuwig dank!)

Verder wordt de compound bevolkt door een stel geiten en wat eigenwijze kippen die alles kaalvreten en onderpoepen. De kippetjes zijn inmiddels gevangen, gewiekt en in een mooi kippenhok gestopt, maar helaas kan de west afrikaanse kip nog steeds een stukje vliegen met een halve vleugel. Toch jammer dat we die kakelverse eitjes dan mislopen.

Voor de geiten moeten we nog even iets bedenken, suggesties zijn welkom… (misschien rijst met ..) Qua levensmiddelen is hier maar weinig te krijgen, ‘echte’ koffie, chocola en zuivel zijn moeilijk te vinden en peperduur. Daarom maken we nu zelf onze yoghurt en hebben we ons dieet maar wat aangepast. Kokosnoot, ananas en mango zijn er in overvloed, dus eigenlijk hebben we helemaal niets te klagen natuurlijk.

Voor Hella en Boris hebben we twee lieve dames gevonden die overdag voor hen zorgen en het huishouden bestieren. Binnen no-time zat Boris alweer heerlijk ingedommeld bij hen op de rug gebonden in een kleurige doek en leerde Hella al weer nieuwe Sierra Leonese liedjes met bijbehorende dansmoves. Het koste wel wat moeite om deze dames helemaal in te werken, want in het dorp hadden ze nog nooit een blikopener, flessenwarmer of gasfornuis gezien. Inmiddels gaat het helemaal goed en is het heel fijn thuiskomen na een lange dag werken als het huishouden aan kant is, de kinderen gebadderd en de warme hap op tafel staat. (Daarom alleen al zou je wel voor altijd in tropen kunnen blijven…)

Het is vooral heel leuk om te zien hoe in dit huishouden twee werelden compleet met elkaar vermengd zijn. Woordjes Nederlands zijn opgenomen in de dagelijkse spraak ‘tillo’ van optillen en ‘mutillo’ als Hella echt nu opgetild wil worden. Ook hebben interessante combinaties van etenswaren hun intrede gemaakt. Iedereen is hier dol op mayo, overal te verkrijgen in handige meeneem zakjes om overal op, in en bij te doen. We troffen Hella aan met de restanten van een broodje mayo met vruchtenhagel en het zal best aardig gesmaakt hebben want er was niet veel meer van over.

In het ziekenhuis is het flink aanpoten, Anton werkt sinds begin dit jaar als hospital administrator en stuurt in deze rol de niet-medische kant van het ziekenhuis aan. Een leuke functie waar van alles in samenkomt van personeelszaken tot financiën en van stroomvoorziening tot bevoorrading van het ziekenhuis. Het is nogal een organisatie om een ziekenhuis draaiende te houden, voorlopig heeft Anton genoeg om zijn tanden in te zetten. Daphne is een aantal weken geleden ook weer begonnen met werken en heeft het eerste dienstblok er alweer op zitten. Je kunt goed merken in het ziekenhuis dat het gezondheidssysteem in Sierra Leone nog volop in ontwikkeling is. Het land is opgekrabbeld na de Ebola uitbraak, maar de voorzieningen in de overheidsziekenhuizen zijn erg minimaal en voor velen moeilijk te bereiken. De sterfte onder jonge kinderen en zwangere vrouwen behoort tot een van de hoogste ter wereld en dat betekent dat we ook in Yele veel ellende zien. Genoeg verhalen en ervaringen om een tranentrekkende blog mee te vullen, maar die ellende zullen we jullie besparen.

Na alle hectiek van de eerste maanden was er gelukkig even tijd om uit te puffen aan de kust. Na een paar uurtjes in de auto kwamen we terecht op een compleet verlaten strand met hagelwit zand, een frisse oceaanbries en wuivende palmbomen. Paradijs. Rust. Met verse kreeft en een koud biertje was het helemaal compleet. Hella heeft eindeloos gezwommen en zei met een grote grijns ‘I love it!’.

We hebben nog een laatste stop gemaakt in Freetown om wat spullen in te kopen voor de komende maanden. Voor Afrikaanse begrippen een prachtige stad gelegen op een heuvelachtig schiereiland met hier en daar wat mediterraanse trekjes. Het verkeer is een regelrechte chaos en met een sporadische politieagent die hier enige orde in probeert te scheppen. Eindelijk begrijpen we het lied ‘Freetown traffic’ van Jimmy Hendriks, ‘all you do is slow me down’… Vanuit het niets kwamen we terecht op een eenrichtingsweg (in de verkeerde richting) en waren we omsingeld door marktkraampjes en hordes mensen.

Gelukkig wist Anton het hoofd koel te houden en heeft ons hieruit weten te manoeuvreren. Even een kraampje opzij en er was net voldoende ruimte opzij om te keren. Eigenlijk vrijwel hetzelfde als achteruit inparkeren in het centrum van Amsterdam omsingeld door toeristen.

Met een compleet afgeladen pick-up vol met meubels, huisraad en eten zijn we weer richting Yele vertrokken en begint het ‘gewone’ leven weer.

Tot zover onze eerste indrukken en belevenissen in Sierra Leone. Liefs!


Uitpakken, inpakken.. en weer op weg.. 

Sierra Leone! Here we come!

6 februari 2018

Het is zover! Morgen verruilen we de de donkere wintermaanden in Nederland weer met het afrikaanse zonnetje en gaan we op weg naar een nieuw avontuur. We hebben onze werkplek in Zambia eind vorig jaar gedag gezegd en de feestdagen doorgebracht in Nederland met familie en vrienden. De opa's en oma's waren natuurlijk dolblij om de nieuwe telg van de familie, onze kleine Boris, in de armen te nemen en wat tijd door te brengen met Hella. Onze weken in Nederland waren al snel vol gepland met uitjes naar de kinderboerderij, gezellige etentjes en het nodige 'geregel'.

Anton is enkele weken geleden al vertrokken naar onze nieuwe woon- en werkplek in Sierra Leone. Sinds begin dit jaar is hij de nieuwe ziekenhuis manager (hospital administrator) van het Lion Heart Medical Centre in het kleine plaatsje Yele. Zijn eerste indrukken zijn erg positief, een drukke job in een prachtige tropische omgeving. 

Morgen stapt Daphne op het vliegtuig met Hella en Boris, op naar de zon!!