Tropenkolder

Een blog over de avonturen van een jong gezin die hun 'tropenjaren' in de tropen doorbrengen...

1 jaar later...

Er is alweer een tijdje verstreken na ons laatste teken van leven op deze blog, daarom lijkt het ons de hoogste tijd voor update vanuit het zonnige Zambia!

De temperaturen beginnen hier al aardig op te lopen tot ruim 30 graden en dat is met name voor de hoogzwangere Daphne een uitdaging. Zeer binnenkort verwachten we namelijk gezinsuitbreiding! Hella is de hele dag druk in de weer met haar poppen en stopt geregeld van alles onder haar kleren om ook een dikke buik te hebben net als mama.. Aaaaahh.. Verder brengt ze haar heerlijke peuterleven door in de tuin, waar ze de kippen opjaagt  of ligt af te koelen in haar badje. Ze begint al een aardige kletskous te worden, al weten we soms niet helemaal wat we moeten maken van het mengelmoesje aan talen die ze spreekt. Maar meestal komen we er na een tijdje wel uit met z’n allen. Bijzonder hoe ze uit elke taal die ze hoort weer wat oppikt: ‘nkoko’ voor kip, ‘lekker koken’ als ze in haar speelkeukentje aan de gang is en ‘sjoesi’ voor schoenen aantrekken. Al het Engels natuurlijk uitgesproken met een heel zwaar Zambiaans accent, wat echt hilarische taferelen oplevert

Inmiddels hebben we er ook alweer bijna ons eerste jaar in het ziekenhuis opzitten, een mooi moment om terug te blikken. Anton heeft voornamelijk veel samen gewerkt met het team in het laboratorium.  Toen we voor het eerst in het ziekenhuis waren was dit een van de minst functionerende afdelingen ergens achteraf op het ziekenhuis terrein. Het laatste gebouwtje, voorbij de afvalput en moestuin van het ziekenhuis.  Gelukkig is dat veranderd, de samenwerking met de overige afdelingen verloopt veel soepeler en dankzij Antons technische input is de kwaliteit er zeker op vooruitgegaan. Er wordt ook flink wat gebouwd aan de infrastructuur in het ziekenhuis en als alles volgens planning verloopt kunnen we binnenkort het laboratorium bereiken via een mooie overdekte loopbrug. Zo hoeven de patiënten die slecht ter been zijn of in een rolstoel zitten niet meer over het terrein getild en gesjouwd te worden om bij de plaats van bestemming aan te komen.

Naast het laboratorium heeft Anton ook andere taken in het ziekenhuis op zich genomen om de kwaliteit in bredere zin wat op te krikken. Het is natuurlijk erg belangrijk dat het ziekenhuis een veilige plek is voor personeel en patiënten en het risico om ziek te worden in het ziekenhuis zo klein mogelijk is. We vergeten nogal eens hoe ontzettend belangrijk het is dat bijvoorbeeld medisch afval en naalden goed opgeborgen en afgevoerd worden en dat het medisch personeel hygiënisch te werk kan gaan zodat ziekten niet overgedragen worden op de volgende patiënt.  Dit heeft alles te maken goede logistiek, waterhuishouding, afvalverwerking etc. Allemaal vanzelfsprekendheden in een Nederlands ziekenhuis, maar hier in Zambia worden we er geregeld aan herinnert dat dit de randvoorwaarden zijn van goede medische zorg.

Daphne is het afgelopen jaar vooral druk geweest met patiëntenzorg voor zwangere vrouwen en pasgeboren baby’s.  Er bevallen zo’n duizend vrouwen per jaar in het ziekenhuis en dat gaat meestal goed, maar helaas niet altijd. Bij problemen zoals het niet vorderen van een bevalling, een stuitbevalling (met de billen eerst!) of een tweelingbevalling wordt er altijd een arts ingeschakeld. Soms is het nodig dat er dan een keizersnede wordt gedaan om zo de baby ter wereld te brengen.

Wat vaak een probleem is, is dat vrouwen (meisjes..) op erg jonge leeftijd al zwanger worden, weinig weten over de zwangerschap, bevalling en de zorg voor een kleine baby en dan ook nog eens op het laatste moment naar het ziekenhuis komen. Dat levert soms moeilijke situaties op en gaat helaas ook niet altijd goed. Ondanks dat de Zambiaanse gezondheidszorg van redelijke kwaliteit is en in deze regio de afstand tot een ziekenhuis niet al te groot is, sterven er nog altijd te veel moeders en baby’s. Dit is dan ook een van de belangrijkste doelen van het ziekenhuis om zo goed mogelijke zorg te leveren. Maar alleen dat is niet genoeg, ook de zorg in de kleinere gezondheidsposten op het platteland moet in orde zijn, er moeten mogelijkheden zijn om patiënten met problemen te vervoeren over vaak onverharde wegen en noem zo maar op. Een flinke klus, waar we graag ons steentje aan bijdragen.

Gelukkig hebben we naast het harde werken van het afgelopen jaar ook tijd gehad om af en toe een leuk tripje te maken en hebben we veel bezoek gehad van familie. Het blijft toch wel heel bijzonder om in Afrika te wonen met zoveel prachtige natuur, bijzondere dieren en kleurrijke mensen. Moeilijk te vatten in woorden en foto’s. Daarom is het voor ons ontzettend leuk om bezoek te ontvangen en hen een kijkje te geven in de wereld waar we in terecht zijn gekomen.

Vaste prik van de Ibenga-tour is het bezoek bij onze nanny Petronella thuis, waar een warm welkom wacht met lokale heerlijkheden: nshima, kip, bonen en oploskoffie met een fritter toe, een soort gefrituurde deegbal. Daarnaast is een bezoekje aan het ziekenhuis en de nonnen onvermijdelijk en heeft niemand Ibenga ooit verlaten zonder een fleurig Zambiaans mode item van de lokale tailor. Daarna wordt te trip meestal vervolgd naar de Victoria watervallen en worden hier en daar uitstapjes gemaakt om de big five te spotten.

Lieve groet van ons!

Groen!

Groen!!

Op veler verzoek, nu dan eindelijk een update vanuit Ibenga..

Vergeleken met onze aankomst hier in Zambia is onze omgeving compleet veranderd door de vele regen in dit seizoen. Een aantal maanden geleden was de rivier achter ons huis opgedroogd, kwam er regelmatig geen water uit de kraan en was het snik en snikheet. Na een aantal maanden volop regen is het nu aangenaam koel, de rivier is gevuld met kolkend water en het is overal groen. Ontzettend groen. Uit alle hoeken en gaten groeit van alles en het groeit razendsnel. Op de lokale markt is van alles in overvloed te krijgen: tomaten, avocado’s, mais, bananen, watermeloen, aubergine, casave, guava, komkommer. Te veel om op te noemen..

Ook in huize Bussink heeft de drift om van alles te planten en te zaaien ernstig toegeslagen. We hebben al heerlijk genoten van pompoen, mango en papaya uit eigen tuin en binnenkort hopen we watermeloen, mais en bananen te oogsten. Wat een feest...

Het regenseizoen brengt ook wel wat narigheden met zich mee. Niet alle bomen blijken bestand tegen de heftige stormen en moeten het ontgelden. Dit is ook het seizoen waar malaria welig tiert en slangenbeten aan de orde van de dag zijn.

In het ziekenhuis is het malaria seizoen dan ook volop losgebarsten. Het laboratorium draait overuren om iedereen met verschijnselen te testen op deze ziekte. De afdelingen liggen vol met zieke malaria patiënten en de medicatie is niet aan te slepen. Tot nu toe zijn we gelukkig nog altijd in staat geweest om iedereen een goede behandeling te geven, maar voor sommigen kan deze ziekte alsnog ernstig verlopen.

Normaal gesproken worden alle huizen aan het begin van het regenseizoen gesprayd om te voorkomen dat muggen in huis kunnen overleven en malaria over kunnen brengen. Helaas is dit om onbekende reden niet gebeurd en is er zojuist pas begonnen met het sprayen. Mede daarom is het malaria seizoen hier hevig en het einde nog niet in zicht..

Zelf beschermen we ons tegen malaria door profylactische antimalaria middelen te nemen en slapen we uiteraard onder een muskietennet, maar alsnog worden we geregeld gestoken. Tot nu gelukkig nog malaria! #fingerscrossed

We hebben nu een aantal maanden in het ziekenhuis gewerkt en de kop is er nu echt af. De afgelopen periode was gevuld met veel frustraties, uitputting en wat (kleine) successen. Het valt ons niet mee om echt geaccepteerd te worden in het ziekenhuis en we komen op veel vlakken weerstand tegen en dit maakt ons dagelijks werk soms erg moeilijk. Het valt ook niet mee om te zien hoe patiënten in schrijnende toestand uiteindelijk naar het ziekenhuis komen en je niet zoveel meer voor ze kunt doen. Het werk hier is absoluut een uitdaging. Maar gelukkig is het ook een plek waar we nieuwe dingen hebben geleerd, nieuwe vriendschappen hebben gemaakt en ondanks een moeilijke start zien we onze toekomst hier positief tegemoet. Groen licht, wat ons betreft!

Hella heeft het gelukkig vanaf de eerste dag al volop naar haar zin. Ze kan heerlijk op avontuur in de tuin, in het zwembadje spelen en achter de poes aan. Samen met haar nanny Petronella heeft ze het echt goed naar haar zin en is ze eigenlijk altijd vrolijk en goed gemutst. Ze is het beste van ons geïntegreerd in de Zambiaanse cultuur: ze eet het liefste nsima en ze spreekt haar eerste woordje Bemba, ‘awe’. Dit betekend ‘nee’, dus…

Het is wel jammer de opa’s, oma’s, tantes en ooms op afstand moeten meegenieten van al haar ontwikkelingen. Maar gelukkig hebben we dit jaar al veel bezoekjes op de planning staan.

Lieve groetjes vanuit Ibenga – waar het wederom regent..

Aankomst in Ibenga

24 Oktober 2016

Ibenga!!

Na een lange rit van 6 uur komen we aan in Ibenga, een dorpje langs de grote weg die naar de kopermijnen leidt. We zien een groot bord met ‘St Theresa’s mission hospital’ en vol verwachting rijden we naar ons nieuwe thuis op steenworp afstand van het ziekenhuis. Het is een fijn en gezellig huis met een tuin rondom en voldoende ruimte voor ons drieën. Even later koken we ons eerste avondmaal nog wat onwennig in de keuken. Het contrast met onze vorige woning in Amsterdam kan niet groter zijn. We zouden elkaar bijna kwijt kunnen raken ;-) Hella geniet volop van de ruimte en kruipt al vrolijk rond.

De volgende dag beginnen we met het uitpakken van onze koffers en versjouwen we wat meubels hier en daar. De hangmat krijgt een mooi plekje onder de mangoboom en we zoeken al een geschikte plek uit om een moestuin te beginnen. Langzaam aan begint het wat meer ons huis te worden, maar het blijft nog erg leeg.  Aan het eind van de dag genieten we van de ondergaande zon op ons terras. Wat een fijne plek.

Onze eerste weken in Ibenga zijn we van alles en nog wat aan het regelen. Een lieve nanny voor Hella, een tuinman om onze bomen en planten te redden van de droogte en gaan we op zoek naar lampen, missend keuken gerei en nog veel meer… We worden welkom geheten in het ziekenhuis en voorgesteld aan ontelbaar veel nieuwe mensen. Onze eerste indruk van het ziekenhuis is goed, qua voorzieningen is het beter dan verwacht en de het lijkt allemaal goed georganiseerd door de nonnen. Maar zoals elk ziekenhuis in deze regio zijn er ook veel ‘uitdagingen’: medicatie die niet op tijd geleverd wordt, er blijkt eigenlijk geen geld te zijn voor de ontwikkelvloeistof van het net nieuw geïnstalleerde röntgen apparaat en zo volgt er nog wel meer. Genoeg te doen ;-)

Helaas kunnen we nog niet beginnen met werken omdat de benodigde papieren en registratie nog niet rond zijn. Hiervoor moeten we ook weer terug naar Lusaka om bij de universiteit een schriftelijk en mondeling examen af te leggen, want je kunt hier niet zomaar aan de slag. We weten niet zo goed wat we hiervan kunnen verwachten en gehuld in ons netste pak gaan we naar onze afspraak. Vervolgens zitten we allebei te zweten op 100 tentamenvragen, alsof we weer in de schoolbanken zitten. Daarna worden we geïnterviewde door twee hooggeleerde heren die ons het hemd van het lijf vragen over malaria, darmobstructies, diabetes, HIV, rapid diagnostic tests en Antons proefschrift. Gelukkig zijn we geslaagd!!!

Morgen onze eerste echte werkdag in St Theresa’s…

Vertrek naar Zambia

23 September 2016

Yes!! Na maanden voorbereiding, inpakken en afscheid nemen zijn we vertrokken naar Zambia. Wat zijn we ontzettend blij dat we eindelijk kunnen vertrekken en aan ons tropenavontuur te beginnen!

Na een lange reis zijn we aangekomen in de hoofdstad Lusaka. Gelukkig is onze volledige bagage ongeschonden de band afgerold en hebben we zonder problemen een visum voor ons drieën gekregen. Hella zit nog altijd even vrolijk in de rugdrager als we het vliegveld uitlopen.  

We worden opgehaald door een dame van de organisatie waar we voor werken en zij loodst ons de eerste dagen door de wirwar van immigratie, registratie bij de Medical Council en de paperassen die hiermee gemoeid zijn.

Op onze eerste dag doen we meteen een flinke aankoop: onze allereerste auto! We zijn nu de trotse bezitters van een mooie landcruiser die ongeveer even oud als Daphne. Eenmaal in de garage blijkt er nog wel het nodig gerepareerd te moeten worden aan deze stalen ros, maar dan hebben we ook wat!

Het voelt goed om weer op Afrikaanse bodem te zijn. De rode aarde, geur van smeulende vuurtjes en een onverstaanbare afrikaanse taal brengen goede herinneringen bij ons naar boven. En als ons iets bevalt hier dan is het wel de ruimte. Het tijdperk van een ingeklapte kinderwagen aan de muur en die eeuwige trappen omhoog met volle tassen kunnen we voorlopig achter ons laten.

Daar staat wel iets tegenover; in de eerste 48 uur hebben we alle drie een voedselvergiftiging gehad, iedereen is oververhit inclusief de auto en tot slot werd de nieuwe landcruiser geramd door een dronken vrachtwagen chauffeur. Gelukkig kan de landcruiser (en Anton) tegen een stootje. Hij moest toch al naar de garage.

Hella observeert al het nieuws aandachtig, ze eet voor het eerst de traditionele maispap nsima en speelt met haar eerste vriendje. Elke dag valt ze voldaan en uitgeput in slaap en begint ze de volgende ochtend met veel plezier aan een nieuwe dag van dit avontuur.

 

We kunnen niet wachten tot we naar Ibenga zullen vertrekken. Vol verwachting kijken we uit naar ons nieuwe huis, nieuwe buren en de omgeving waar we de komende jaren zullen wonen en werken. Dan kunnen we eindelijk onze koffers uitpakken en een einde maken ons nomadisch bestaan van de afgelopen maanden.

We laten snel nog iets meer van ons horen! Lieve groetjes uit Lusaka.

1 jaar later...

Er is alweer een tijdje verstreken na ons laatste teken van leven op deze blog, daarom lijkt het ons de hoogste tijd voor update vanuit het zonnige Zambia!

De temperaturen beginnen hier al aardig op te lopen tot ruim 30 graden en dat is met name voor de hoogzwangere Daphne een uitdaging. Zeer binnenkort verwachten we namelijk gezinsuitbreiding! Hella is de hele dag druk in de weer met haar poppen en stopt geregeld van alles onder haar kleren om ook een dikke buik te hebben net als mama.. Aaaaahh.. Verder brengt ze haar heerlijke peuterleven door in de tuin, waar ze de kippen opjaagt  of ligt af te koelen in haar badje. Ze begint al een aardige kletskous te worden, al weten we soms niet helemaal wat we moeten maken van het mengelmoesje aan talen die ze spreekt. Maar meestal komen we er na een tijdje wel uit met z’n allen. Bijzonder hoe ze uit elke taal die ze hoort weer wat oppikt: ‘nkoko’ voor kip, ‘lekker koken’ als ze in haar speelkeukentje aan de gang is en ‘sjoesi’ voor schoenen aantrekken. Al het Engels natuurlijk uitgesproken met een heel zwaar Zambiaans accent, wat echt hilarische taferelen oplevert

Inmiddels hebben we er ook alweer bijna ons eerste jaar in het ziekenhuis opzitten, een mooi moment om terug te blikken. Anton heeft voornamelijk veel samen gewerkt met het team in het laboratorium.  Toen we voor het eerst in het ziekenhuis waren was dit een van de minst functionerende afdelingen ergens achteraf op het ziekenhuis terrein. Het laatste gebouwtje, voorbij de afvalput en moestuin van het ziekenhuis.  Gelukkig is dat veranderd, de samenwerking met de overige afdelingen verloopt veel soepeler en dankzij Antons technische input is de kwaliteit er zeker op vooruitgegaan. Er wordt ook flink wat gebouwd aan de infrastructuur in het ziekenhuis en als alles volgens planning verloopt kunnen we binnenkort het laboratorium bereiken via een mooie overdekte loopbrug. Zo hoeven de patiënten die slecht ter been zijn of in een rolstoel zitten niet meer over het terrein getild en gesjouwd te worden om bij de plaats van bestemming aan te komen.

Naast het laboratorium heeft Anton ook andere taken in het ziekenhuis op zich genomen om de kwaliteit in bredere zin wat op te krikken. Het is natuurlijk erg belangrijk dat het ziekenhuis een veilige plek is voor personeel en patiënten en het risico om ziek te worden in het ziekenhuis zo klein mogelijk is. We vergeten nogal eens hoe ontzettend belangrijk het is dat bijvoorbeeld medisch afval en naalden goed opgeborgen en afgevoerd worden en dat het medisch personeel hygiënisch te werk kan gaan zodat ziekten niet overgedragen worden op de volgende patiënt.  Dit heeft alles te maken goede logistiek, waterhuishouding, afvalverwerking etc. Allemaal vanzelfsprekendheden in een Nederlands ziekenhuis, maar hier in Zambia worden we er geregeld aan herinnert dat dit de randvoorwaarden zijn van goede medische zorg.

Daphne is het afgelopen jaar vooral druk geweest met patiëntenzorg voor zwangere vrouwen en pasgeboren baby’s.  Er bevallen zo’n duizend vrouwen per jaar in het ziekenhuis en dat gaat meestal goed, maar helaas niet altijd. Bij problemen zoals het niet vorderen van een bevalling, een stuitbevalling (met de billen eerst!) of een tweelingbevalling wordt er altijd een arts ingeschakeld. Soms is het nodig dat er dan een keizersnede wordt gedaan om zo de baby ter wereld te brengen.

Wat vaak een probleem is, is dat vrouwen (meisjes..) op erg jonge leeftijd al zwanger worden, weinig weten over de zwangerschap, bevalling en de zorg voor een kleine baby en dan ook nog eens op het laatste moment naar het ziekenhuis komen. Dat levert soms moeilijke situaties op en gaat helaas ook niet altijd goed. Ondanks dat de Zambiaanse gezondheidszorg van redelijke kwaliteit is en in deze regio de afstand tot een ziekenhuis niet al te groot is, sterven er nog altijd te veel moeders en baby’s. Dit is dan ook een van de belangrijkste doelen van het ziekenhuis om zo goed mogelijke zorg te leveren. Maar alleen dat is niet genoeg, ook de zorg in de kleinere gezondheidsposten op het platteland moet in orde zijn, er moeten mogelijkheden zijn om patiënten met problemen te vervoeren over vaak onverharde wegen en noem zo maar op. Een flinke klus, waar we graag ons steentje aan bijdragen.

Gelukkig hebben we naast het harde werken van het afgelopen jaar ook tijd gehad om af en toe een leuk tripje te maken en hebben we veel bezoek gehad van familie. Het blijft toch wel heel bijzonder om in Afrika te wonen met zoveel prachtige natuur, bijzondere dieren en kleurrijke mensen. Moeilijk te vatten in woorden en foto’s. Daarom is het voor ons ontzettend leuk om bezoek te ontvangen en hen een kijkje te geven in de wereld waar we in terecht zijn gekomen.

Vaste prik van de Ibenga-tour is het bezoek bij onze nanny Petronella thuis, waar een warm welkom wacht met lokale heerlijkheden: nshima, kip, bonen en oploskoffie met een fritter toe, een soort gefrituurde deegbal. Daarnaast is een bezoekje aan het ziekenhuis en de nonnen onvermijdelijk en heeft niemand Ibenga ooit verlaten zonder een fleurig Zambiaans mode item van de lokale tailor. Daarna wordt te trip meestal vervolgd naar de Victoria watervallen en worden hier en daar uitstapjes gemaakt om de big five te spotten.

Lieve groet van ons!

Groen!

Groen!!

Op veler verzoek, nu dan eindelijk een update vanuit Ibenga..

Vergeleken met onze aankomst hier in Zambia is onze omgeving compleet veranderd door de vele regen in dit seizoen. Een aantal maanden geleden was de rivier achter ons huis opgedroogd, kwam er regelmatig geen water uit de kraan en was het snik en snikheet. Na een aantal maanden volop regen is het nu aangenaam koel, de rivier is gevuld met kolkend water en het is overal groen. Ontzettend groen. Uit alle hoeken en gaten groeit van alles en het groeit razendsnel. Op de lokale markt is van alles in overvloed te krijgen: tomaten, avocado’s, mais, bananen, watermeloen, aubergine, casave, guava, komkommer. Te veel om op te noemen..

Ook in huize Bussink heeft de drift om van alles te planten en te zaaien ernstig toegeslagen. We hebben al heerlijk genoten van pompoen, mango en papaya uit eigen tuin en binnenkort hopen we watermeloen, mais en bananen te oogsten. Wat een feest...

Het regenseizoen brengt ook wel wat narigheden met zich mee. Niet alle bomen blijken bestand tegen de heftige stormen en moeten het ontgelden. Dit is ook het seizoen waar malaria welig tiert en slangenbeten aan de orde van de dag zijn.

In het ziekenhuis is het malaria seizoen dan ook volop losgebarsten. Het laboratorium draait overuren om iedereen met verschijnselen te testen op deze ziekte. De afdelingen liggen vol met zieke malaria patiënten en de medicatie is niet aan te slepen. Tot nu toe zijn we gelukkig nog altijd in staat geweest om iedereen een goede behandeling te geven, maar voor sommigen kan deze ziekte alsnog ernstig verlopen.

Normaal gesproken worden alle huizen aan het begin van het regenseizoen gesprayd om te voorkomen dat muggen in huis kunnen overleven en malaria over kunnen brengen. Helaas is dit om onbekende reden niet gebeurd en is er zojuist pas begonnen met het sprayen. Mede daarom is het malaria seizoen hier hevig en het einde nog niet in zicht..

Zelf beschermen we ons tegen malaria door profylactische antimalaria middelen te nemen en slapen we uiteraard onder een muskietennet, maar alsnog worden we geregeld gestoken. Tot nu gelukkig nog malaria! #fingerscrossed

We hebben nu een aantal maanden in het ziekenhuis gewerkt en de kop is er nu echt af. De afgelopen periode was gevuld met veel frustraties, uitputting en wat (kleine) successen. Het valt ons niet mee om echt geaccepteerd te worden in het ziekenhuis en we komen op veel vlakken weerstand tegen en dit maakt ons dagelijks werk soms erg moeilijk. Het valt ook niet mee om te zien hoe patiënten in schrijnende toestand uiteindelijk naar het ziekenhuis komen en je niet zoveel meer voor ze kunt doen. Het werk hier is absoluut een uitdaging. Maar gelukkig is het ook een plek waar we nieuwe dingen hebben geleerd, nieuwe vriendschappen hebben gemaakt en ondanks een moeilijke start zien we onze toekomst hier positief tegemoet. Groen licht, wat ons betreft!

Hella heeft het gelukkig vanaf de eerste dag al volop naar haar zin. Ze kan heerlijk op avontuur in de tuin, in het zwembadje spelen en achter de poes aan. Samen met haar nanny Petronella heeft ze het echt goed naar haar zin en is ze eigenlijk altijd vrolijk en goed gemutst. Ze is het beste van ons geïntegreerd in de Zambiaanse cultuur: ze eet het liefste nsima en ze spreekt haar eerste woordje Bemba, ‘awe’. Dit betekend ‘nee’, dus…

Het is wel jammer de opa’s, oma’s, tantes en ooms op afstand moeten meegenieten van al haar ontwikkelingen. Maar gelukkig hebben we dit jaar al veel bezoekjes op de planning staan.

Lieve groetjes vanuit Ibenga – waar het wederom regent..

Aankomst in Ibenga

24 Oktober 2016

Ibenga!!

Na een lange rit van 6 uur komen we aan in Ibenga, een dorpje langs de grote weg die naar de kopermijnen leidt. We zien een groot bord met ‘St Theresa’s mission hospital’ en vol verwachting rijden we naar ons nieuwe thuis op steenworp afstand van het ziekenhuis. Het is een fijn en gezellig huis met een tuin rondom en voldoende ruimte voor ons drieën. Even later koken we ons eerste avondmaal nog wat onwennig in de keuken. Het contrast met onze vorige woning in Amsterdam kan niet groter zijn. We zouden elkaar bijna kwijt kunnen raken ;-) Hella geniet volop van de ruimte en kruipt al vrolijk rond.

De volgende dag beginnen we met het uitpakken van onze koffers en versjouwen we wat meubels hier en daar. De hangmat krijgt een mooi plekje onder de mangoboom en we zoeken al een geschikte plek uit om een moestuin te beginnen. Langzaam aan begint het wat meer ons huis te worden, maar het blijft nog erg leeg.  Aan het eind van de dag genieten we van de ondergaande zon op ons terras. Wat een fijne plek.

Onze eerste weken in Ibenga zijn we van alles en nog wat aan het regelen. Een lieve nanny voor Hella, een tuinman om onze bomen en planten te redden van de droogte en gaan we op zoek naar lampen, missend keuken gerei en nog veel meer… We worden welkom geheten in het ziekenhuis en voorgesteld aan ontelbaar veel nieuwe mensen. Onze eerste indruk van het ziekenhuis is goed, qua voorzieningen is het beter dan verwacht en de het lijkt allemaal goed georganiseerd door de nonnen. Maar zoals elk ziekenhuis in deze regio zijn er ook veel ‘uitdagingen’: medicatie die niet op tijd geleverd wordt, er blijkt eigenlijk geen geld te zijn voor de ontwikkelvloeistof van het net nieuw geïnstalleerde röntgen apparaat en zo volgt er nog wel meer. Genoeg te doen ;-)

Helaas kunnen we nog niet beginnen met werken omdat de benodigde papieren en registratie nog niet rond zijn. Hiervoor moeten we ook weer terug naar Lusaka om bij de universiteit een schriftelijk en mondeling examen af te leggen, want je kunt hier niet zomaar aan de slag. We weten niet zo goed wat we hiervan kunnen verwachten en gehuld in ons netste pak gaan we naar onze afspraak. Vervolgens zitten we allebei te zweten op 100 tentamenvragen, alsof we weer in de schoolbanken zitten. Daarna worden we geïnterviewde door twee hooggeleerde heren die ons het hemd van het lijf vragen over malaria, darmobstructies, diabetes, HIV, rapid diagnostic tests en Antons proefschrift. Gelukkig zijn we geslaagd!!!

Morgen onze eerste echte werkdag in St Theresa’s…

Vertrek naar Zambia

23 September 2016

Yes!! Na maanden voorbereiding, inpakken en afscheid nemen zijn we vertrokken naar Zambia. Wat zijn we ontzettend blij dat we eindelijk kunnen vertrekken en aan ons tropenavontuur te beginnen!

Na een lange reis zijn we aangekomen in de hoofdstad Lusaka. Gelukkig is onze volledige bagage ongeschonden de band afgerold en hebben we zonder problemen een visum voor ons drieën gekregen. Hella zit nog altijd even vrolijk in de rugdrager als we het vliegveld uitlopen.  

We worden opgehaald door een dame van de organisatie waar we voor werken en zij loodst ons de eerste dagen door de wirwar van immigratie, registratie bij de Medical Council en de paperassen die hiermee gemoeid zijn.

Op onze eerste dag doen we meteen een flinke aankoop: onze allereerste auto! We zijn nu de trotse bezitters van een mooie landcruiser die ongeveer even oud als Daphne. Eenmaal in de garage blijkt er nog wel het nodig gerepareerd te moeten worden aan deze stalen ros, maar dan hebben we ook wat!

Het voelt goed om weer op Afrikaanse bodem te zijn. De rode aarde, geur van smeulende vuurtjes en een onverstaanbare afrikaanse taal brengen goede herinneringen bij ons naar boven. En als ons iets bevalt hier dan is het wel de ruimte. Het tijdperk van een ingeklapte kinderwagen aan de muur en die eeuwige trappen omhoog met volle tassen kunnen we voorlopig achter ons laten.

Daar staat wel iets tegenover; in de eerste 48 uur hebben we alle drie een voedselvergiftiging gehad, iedereen is oververhit inclusief de auto en tot slot werd de nieuwe landcruiser geramd door een dronken vrachtwagen chauffeur. Gelukkig kan de landcruiser (en Anton) tegen een stootje. Hij moest toch al naar de garage.

Hella observeert al het nieuws aandachtig, ze eet voor het eerst de traditionele maispap nsima en speelt met haar eerste vriendje. Elke dag valt ze voldaan en uitgeput in slaap en begint ze de volgende ochtend met veel plezier aan een nieuwe dag van dit avontuur.

 

We kunnen niet wachten tot we naar Ibenga zullen vertrekken. Vol verwachting kijken we uit naar ons nieuwe huis, nieuwe buren en de omgeving waar we de komende jaren zullen wonen en werken. Dan kunnen we eindelijk onze koffers uitpakken en een einde maken ons nomadisch bestaan van de afgelopen maanden.

We laten snel nog iets meer van ons horen! Lieve groetjes uit Lusaka.