Tropenkolder

Een blog over de avonturen van een jong gezin die hun 'tropenjaren' in de tropen doorbrengen...

1 jaar later...

Er is alweer een tijdje verstreken na ons laatste teken van leven op deze blog, daarom lijkt het ons de hoogste tijd voor update vanuit het zonnige Zambia!

De temperaturen beginnen hier al aardig op te lopen tot ruim 30 graden en dat is met name voor de hoogzwangere Daphne een uitdaging. Zeer binnenkort verwachten we namelijk gezinsuitbreiding! Hella is de hele dag druk in de weer met haar poppen en stopt geregeld van alles onder haar kleren om ook een dikke buik te hebben net als mama.. Aaaaahh.. Verder brengt ze haar heerlijke peuterleven door in de tuin, waar ze de kippen opjaagt  of ligt af te koelen in haar badje. Ze begint al een aardige kletskous te worden, al weten we soms niet helemaal wat we moeten maken van het mengelmoesje aan talen die ze spreekt. Maar meestal komen we er na een tijdje wel uit met z’n allen. Bijzonder hoe ze uit elke taal die ze hoort weer wat oppikt: ‘nkoko’ voor kip, ‘lekker koken’ als ze in haar speelkeukentje aan de gang is en ‘sjoesi’ voor schoenen aantrekken. Al het Engels natuurlijk uitgesproken met een heel zwaar Zambiaans accent, wat echt hilarische taferelen oplevert

Inmiddels hebben we er ook alweer bijna ons eerste jaar in het ziekenhuis opzitten, een mooi moment om terug te blikken. Anton heeft voornamelijk veel samen gewerkt met het team in het laboratorium.  Toen we voor het eerst in het ziekenhuis waren was dit een van de minst functionerende afdelingen ergens achteraf op het ziekenhuis terrein. Het laatste gebouwtje, voorbij de afvalput en moestuin van het ziekenhuis.  Gelukkig is dat veranderd, de samenwerking met de overige afdelingen verloopt veel soepeler en dankzij Antons technische input is de kwaliteit er zeker op vooruitgegaan. Er wordt ook flink wat gebouwd aan de infrastructuur in het ziekenhuis en als alles volgens planning verloopt kunnen we binnenkort het laboratorium bereiken via een mooie overdekte loopbrug. Zo hoeven de patiënten die slecht ter been zijn of in een rolstoel zitten niet meer over het terrein getild en gesjouwd te worden om bij de plaats van bestemming aan te komen.

Naast het laboratorium heeft Anton ook andere taken in het ziekenhuis op zich genomen om de kwaliteit in bredere zin wat op te krikken. Het is natuurlijk erg belangrijk dat het ziekenhuis een veilige plek is voor personeel en patiënten en het risico om ziek te worden in het ziekenhuis zo klein mogelijk is. We vergeten nogal eens hoe ontzettend belangrijk het is dat bijvoorbeeld medisch afval en naalden goed opgeborgen en afgevoerd worden en dat het medisch personeel hygiënisch te werk kan gaan zodat ziekten niet overgedragen worden op de volgende patiënt.  Dit heeft alles te maken goede logistiek, waterhuishouding, afvalverwerking etc. Allemaal vanzelfsprekendheden in een Nederlands ziekenhuis, maar hier in Zambia worden we er geregeld aan herinnert dat dit de randvoorwaarden zijn van goede medische zorg.

Daphne is het afgelopen jaar vooral druk geweest met patiëntenzorg voor zwangere vrouwen en pasgeboren baby’s.  Er bevallen zo’n duizend vrouwen per jaar in het ziekenhuis en dat gaat meestal goed, maar helaas niet altijd. Bij problemen zoals het niet vorderen van een bevalling, een stuitbevalling (met de billen eerst!) of een tweelingbevalling wordt er altijd een arts ingeschakeld. Soms is het nodig dat er dan een keizersnede wordt gedaan om zo de baby ter wereld te brengen.

Wat vaak een probleem is, is dat vrouwen (meisjes..) op erg jonge leeftijd al zwanger worden, weinig weten over de zwangerschap, bevalling en de zorg voor een kleine baby en dan ook nog eens op het laatste moment naar het ziekenhuis komen. Dat levert soms moeilijke situaties op en gaat helaas ook niet altijd goed. Ondanks dat de Zambiaanse gezondheidszorg van redelijke kwaliteit is en in deze regio de afstand tot een ziekenhuis niet al te groot is, sterven er nog altijd te veel moeders en baby’s. Dit is dan ook een van de belangrijkste doelen van het ziekenhuis om zo goed mogelijke zorg te leveren. Maar alleen dat is niet genoeg, ook de zorg in de kleinere gezondheidsposten op het platteland moet in orde zijn, er moeten mogelijkheden zijn om patiënten met problemen te vervoeren over vaak onverharde wegen en noem zo maar op. Een flinke klus, waar we graag ons steentje aan bijdragen.

Gelukkig hebben we naast het harde werken van het afgelopen jaar ook tijd gehad om af en toe een leuk tripje te maken en hebben we veel bezoek gehad van familie. Het blijft toch wel heel bijzonder om in Afrika te wonen met zoveel prachtige natuur, bijzondere dieren en kleurrijke mensen. Moeilijk te vatten in woorden en foto’s. Daarom is het voor ons ontzettend leuk om bezoek te ontvangen en hen een kijkje te geven in de wereld waar we in terecht zijn gekomen.

Vaste prik van de Ibenga-tour is het bezoek bij onze nanny Petronella thuis, waar een warm welkom wacht met lokale heerlijkheden: nshima, kip, bonen en oploskoffie met een fritter toe, een soort gefrituurde deegbal. Daarnaast is een bezoekje aan het ziekenhuis en de nonnen onvermijdelijk en heeft niemand Ibenga ooit verlaten zonder een fleurig Zambiaans mode item van de lokale tailor. Daarna wordt te trip meestal vervolgd naar de Victoria watervallen en worden hier en daar uitstapjes gemaakt om de big five te spotten.

Lieve groet van ons!

1 jaar later...

Er is alweer een tijdje verstreken na ons laatste teken van leven op deze blog, daarom lijkt het ons de hoogste tijd voor update vanuit het zonnige Zambia!

De temperaturen beginnen hier al aardig op te lopen tot ruim 30 graden en dat is met name voor de hoogzwangere Daphne een uitdaging. Zeer binnenkort verwachten we namelijk gezinsuitbreiding! Hella is de hele dag druk in de weer met haar poppen en stopt geregeld van alles onder haar kleren om ook een dikke buik te hebben net als mama.. Aaaaahh.. Verder brengt ze haar heerlijke peuterleven door in de tuin, waar ze de kippen opjaagt  of ligt af te koelen in haar badje. Ze begint al een aardige kletskous te worden, al weten we soms niet helemaal wat we moeten maken van het mengelmoesje aan talen die ze spreekt. Maar meestal komen we er na een tijdje wel uit met z’n allen. Bijzonder hoe ze uit elke taal die ze hoort weer wat oppikt: ‘nkoko’ voor kip, ‘lekker koken’ als ze in haar speelkeukentje aan de gang is en ‘sjoesi’ voor schoenen aantrekken. Al het Engels natuurlijk uitgesproken met een heel zwaar Zambiaans accent, wat echt hilarische taferelen oplevert

Inmiddels hebben we er ook alweer bijna ons eerste jaar in het ziekenhuis opzitten, een mooi moment om terug te blikken. Anton heeft voornamelijk veel samen gewerkt met het team in het laboratorium.  Toen we voor het eerst in het ziekenhuis waren was dit een van de minst functionerende afdelingen ergens achteraf op het ziekenhuis terrein. Het laatste gebouwtje, voorbij de afvalput en moestuin van het ziekenhuis.  Gelukkig is dat veranderd, de samenwerking met de overige afdelingen verloopt veel soepeler en dankzij Antons technische input is de kwaliteit er zeker op vooruitgegaan. Er wordt ook flink wat gebouwd aan de infrastructuur in het ziekenhuis en als alles volgens planning verloopt kunnen we binnenkort het laboratorium bereiken via een mooie overdekte loopbrug. Zo hoeven de patiënten die slecht ter been zijn of in een rolstoel zitten niet meer over het terrein getild en gesjouwd te worden om bij de plaats van bestemming aan te komen.

Naast het laboratorium heeft Anton ook andere taken in het ziekenhuis op zich genomen om de kwaliteit in bredere zin wat op te krikken. Het is natuurlijk erg belangrijk dat het ziekenhuis een veilige plek is voor personeel en patiënten en het risico om ziek te worden in het ziekenhuis zo klein mogelijk is. We vergeten nogal eens hoe ontzettend belangrijk het is dat bijvoorbeeld medisch afval en naalden goed opgeborgen en afgevoerd worden en dat het medisch personeel hygiënisch te werk kan gaan zodat ziekten niet overgedragen worden op de volgende patiënt.  Dit heeft alles te maken goede logistiek, waterhuishouding, afvalverwerking etc. Allemaal vanzelfsprekendheden in een Nederlands ziekenhuis, maar hier in Zambia worden we er geregeld aan herinnert dat dit de randvoorwaarden zijn van goede medische zorg.

Daphne is het afgelopen jaar vooral druk geweest met patiëntenzorg voor zwangere vrouwen en pasgeboren baby’s.  Er bevallen zo’n duizend vrouwen per jaar in het ziekenhuis en dat gaat meestal goed, maar helaas niet altijd. Bij problemen zoals het niet vorderen van een bevalling, een stuitbevalling (met de billen eerst!) of een tweelingbevalling wordt er altijd een arts ingeschakeld. Soms is het nodig dat er dan een keizersnede wordt gedaan om zo de baby ter wereld te brengen.

Wat vaak een probleem is, is dat vrouwen (meisjes..) op erg jonge leeftijd al zwanger worden, weinig weten over de zwangerschap, bevalling en de zorg voor een kleine baby en dan ook nog eens op het laatste moment naar het ziekenhuis komen. Dat levert soms moeilijke situaties op en gaat helaas ook niet altijd goed. Ondanks dat de Zambiaanse gezondheidszorg van redelijke kwaliteit is en in deze regio de afstand tot een ziekenhuis niet al te groot is, sterven er nog altijd te veel moeders en baby’s. Dit is dan ook een van de belangrijkste doelen van het ziekenhuis om zo goed mogelijke zorg te leveren. Maar alleen dat is niet genoeg, ook de zorg in de kleinere gezondheidsposten op het platteland moet in orde zijn, er moeten mogelijkheden zijn om patiënten met problemen te vervoeren over vaak onverharde wegen en noem zo maar op. Een flinke klus, waar we graag ons steentje aan bijdragen.

Gelukkig hebben we naast het harde werken van het afgelopen jaar ook tijd gehad om af en toe een leuk tripje te maken en hebben we veel bezoek gehad van familie. Het blijft toch wel heel bijzonder om in Afrika te wonen met zoveel prachtige natuur, bijzondere dieren en kleurrijke mensen. Moeilijk te vatten in woorden en foto’s. Daarom is het voor ons ontzettend leuk om bezoek te ontvangen en hen een kijkje te geven in de wereld waar we in terecht zijn gekomen.

Vaste prik van de Ibenga-tour is het bezoek bij onze nanny Petronella thuis, waar een warm welkom wacht met lokale heerlijkheden: nshima, kip, bonen en oploskoffie met een fritter toe, een soort gefrituurde deegbal. Daarnaast is een bezoekje aan het ziekenhuis en de nonnen onvermijdelijk en heeft niemand Ibenga ooit verlaten zonder een fleurig Zambiaans mode item van de lokale tailor. Daarna wordt te trip meestal vervolgd naar de Victoria watervallen en worden hier en daar uitstapjes gemaakt om de big five te spotten.

Lieve groet van ons!