Tropenkolder

Een blog over de avonturen van een jong gezin die hun 'tropenjaren' in de tropen doorbrengen...

Aankomst in Ibenga

24 Oktober 2016

Ibenga!!

Na een lange rit van 6 uur komen we aan in Ibenga, een dorpje langs de grote weg die naar de kopermijnen leidt. We zien een groot bord met ‘St Theresa’s mission hospital’ en vol verwachting rijden we naar ons nieuwe thuis op steenworp afstand van het ziekenhuis. Het is een fijn en gezellig huis met een tuin rondom en voldoende ruimte voor ons drieën. Even later koken we ons eerste avondmaal nog wat onwennig in de keuken. Het contrast met onze vorige woning in Amsterdam kan niet groter zijn. We zouden elkaar bijna kwijt kunnen raken ;-) Hella geniet volop van de ruimte en kruipt al vrolijk rond.

De volgende dag beginnen we met het uitpakken van onze koffers en versjouwen we wat meubels hier en daar. De hangmat krijgt een mooi plekje onder de mangoboom en we zoeken al een geschikte plek uit om een moestuin te beginnen. Langzaam aan begint het wat meer ons huis te worden, maar het blijft nog erg leeg.  Aan het eind van de dag genieten we van de ondergaande zon op ons terras. Wat een fijne plek.

Onze eerste weken in Ibenga zijn we van alles en nog wat aan het regelen. Een lieve nanny voor Hella, een tuinman om onze bomen en planten te redden van de droogte en gaan we op zoek naar lampen, missend keuken gerei en nog veel meer… We worden welkom geheten in het ziekenhuis en voorgesteld aan ontelbaar veel nieuwe mensen. Onze eerste indruk van het ziekenhuis is goed, qua voorzieningen is het beter dan verwacht en de het lijkt allemaal goed georganiseerd door de nonnen. Maar zoals elk ziekenhuis in deze regio zijn er ook veel ‘uitdagingen’: medicatie die niet op tijd geleverd wordt, er blijkt eigenlijk geen geld te zijn voor de ontwikkelvloeistof van het net nieuw geïnstalleerde röntgen apparaat en zo volgt er nog wel meer. Genoeg te doen ;-)

Helaas kunnen we nog niet beginnen met werken omdat de benodigde papieren en registratie nog niet rond zijn. Hiervoor moeten we ook weer terug naar Lusaka om bij de universiteit een schriftelijk en mondeling examen af te leggen, want je kunt hier niet zomaar aan de slag. We weten niet zo goed wat we hiervan kunnen verwachten en gehuld in ons netste pak gaan we naar onze afspraak. Vervolgens zitten we allebei te zweten op 100 tentamenvragen, alsof we weer in de schoolbanken zitten. Daarna worden we geïnterviewde door twee hooggeleerde heren die ons het hemd van het lijf vragen over malaria, darmobstructies, diabetes, HIV, rapid diagnostic tests en Antons proefschrift. Gelukkig zijn we geslaagd!!!

Morgen onze eerste echte werkdag in St Theresa’s…

Aankomst in Ibenga

24 Oktober 2016

Ibenga!!

Na een lange rit van 6 uur komen we aan in Ibenga, een dorpje langs de grote weg die naar de kopermijnen leidt. We zien een groot bord met ‘St Theresa’s mission hospital’ en vol verwachting rijden we naar ons nieuwe thuis op steenworp afstand van het ziekenhuis. Het is een fijn en gezellig huis met een tuin rondom en voldoende ruimte voor ons drieën. Even later koken we ons eerste avondmaal nog wat onwennig in de keuken. Het contrast met onze vorige woning in Amsterdam kan niet groter zijn. We zouden elkaar bijna kwijt kunnen raken ;-) Hella geniet volop van de ruimte en kruipt al vrolijk rond.

De volgende dag beginnen we met het uitpakken van onze koffers en versjouwen we wat meubels hier en daar. De hangmat krijgt een mooi plekje onder de mangoboom en we zoeken al een geschikte plek uit om een moestuin te beginnen. Langzaam aan begint het wat meer ons huis te worden, maar het blijft nog erg leeg.  Aan het eind van de dag genieten we van de ondergaande zon op ons terras. Wat een fijne plek.

Onze eerste weken in Ibenga zijn we van alles en nog wat aan het regelen. Een lieve nanny voor Hella, een tuinman om onze bomen en planten te redden van de droogte en gaan we op zoek naar lampen, missend keuken gerei en nog veel meer… We worden welkom geheten in het ziekenhuis en voorgesteld aan ontelbaar veel nieuwe mensen. Onze eerste indruk van het ziekenhuis is goed, qua voorzieningen is het beter dan verwacht en de het lijkt allemaal goed georganiseerd door de nonnen. Maar zoals elk ziekenhuis in deze regio zijn er ook veel ‘uitdagingen’: medicatie die niet op tijd geleverd wordt, er blijkt eigenlijk geen geld te zijn voor de ontwikkelvloeistof van het net nieuw geïnstalleerde röntgen apparaat en zo volgt er nog wel meer. Genoeg te doen ;-)

Helaas kunnen we nog niet beginnen met werken omdat de benodigde papieren en registratie nog niet rond zijn. Hiervoor moeten we ook weer terug naar Lusaka om bij de universiteit een schriftelijk en mondeling examen af te leggen, want je kunt hier niet zomaar aan de slag. We weten niet zo goed wat we hiervan kunnen verwachten en gehuld in ons netste pak gaan we naar onze afspraak. Vervolgens zitten we allebei te zweten op 100 tentamenvragen, alsof we weer in de schoolbanken zitten. Daarna worden we geïnterviewde door twee hooggeleerde heren die ons het hemd van het lijf vragen over malaria, darmobstructies, diabetes, HIV, rapid diagnostic tests en Antons proefschrift. Gelukkig zijn we geslaagd!!!

Morgen onze eerste echte werkdag in St Theresa’s…