Tropenkolder

Een blog over de avonturen van een jong gezin die hun 'tropenjaren' in de tropen doorbrengen...

Vertrek naar Zambia

23 September 2016

Yes!! Na maanden voorbereiding, inpakken en afscheid nemen zijn we vertrokken naar Zambia. Wat zijn we ontzettend blij dat we eindelijk kunnen vertrekken en aan ons tropenavontuur te beginnen!

Na een lange reis zijn we aangekomen in de hoofdstad Lusaka. Gelukkig is onze volledige bagage ongeschonden de band afgerold en hebben we zonder problemen een visum voor ons drieën gekregen. Hella zit nog altijd even vrolijk in de rugdrager als we het vliegveld uitlopen.  

We worden opgehaald door een dame van de organisatie waar we voor werken en zij loodst ons de eerste dagen door de wirwar van immigratie, registratie bij de Medical Council en de paperassen die hiermee gemoeid zijn.

Op onze eerste dag doen we meteen een flinke aankoop: onze allereerste auto! We zijn nu de trotse bezitters van een mooie landcruiser die ongeveer even oud als Daphne. Eenmaal in de garage blijkt er nog wel het nodig gerepareerd te moeten worden aan deze stalen ros, maar dan hebben we ook wat!

Het voelt goed om weer op Afrikaanse bodem te zijn. De rode aarde, geur van smeulende vuurtjes en een onverstaanbare afrikaanse taal brengen goede herinneringen bij ons naar boven. En als ons iets bevalt hier dan is het wel de ruimte. Het tijdperk van een ingeklapte kinderwagen aan de muur en die eeuwige trappen omhoog met volle tassen kunnen we voorlopig achter ons laten.

Daar staat wel iets tegenover; in de eerste 48 uur hebben we alle drie een voedselvergiftiging gehad, iedereen is oververhit inclusief de auto en tot slot werd de nieuwe landcruiser geramd door een dronken vrachtwagen chauffeur. Gelukkig kan de landcruiser (en Anton) tegen een stootje. Hij moest toch al naar de garage.

Hella observeert al het nieuws aandachtig, ze eet voor het eerst de traditionele maispap nsima en speelt met haar eerste vriendje. Elke dag valt ze voldaan en uitgeput in slaap en begint ze de volgende ochtend met veel plezier aan een nieuwe dag van dit avontuur.

 

We kunnen niet wachten tot we naar Ibenga zullen vertrekken. Vol verwachting kijken we uit naar ons nieuwe huis, nieuwe buren en de omgeving waar we de komende jaren zullen wonen en werken. Dan kunnen we eindelijk onze koffers uitpakken en een einde maken ons nomadisch bestaan van de afgelopen maanden.

We laten snel nog iets meer van ons horen! Lieve groetjes uit Lusaka.

Vertrek naar Zambia

23 September 2016

Yes!! Na maanden voorbereiding, inpakken en afscheid nemen zijn we vertrokken naar Zambia. Wat zijn we ontzettend blij dat we eindelijk kunnen vertrekken en aan ons tropenavontuur te beginnen!

Na een lange reis zijn we aangekomen in de hoofdstad Lusaka. Gelukkig is onze volledige bagage ongeschonden de band afgerold en hebben we zonder problemen een visum voor ons drieën gekregen. Hella zit nog altijd even vrolijk in de rugdrager als we het vliegveld uitlopen.  

We worden opgehaald door een dame van de organisatie waar we voor werken en zij loodst ons de eerste dagen door de wirwar van immigratie, registratie bij de Medical Council en de paperassen die hiermee gemoeid zijn.

Op onze eerste dag doen we meteen een flinke aankoop: onze allereerste auto! We zijn nu de trotse bezitters van een mooie landcruiser die ongeveer even oud als Daphne. Eenmaal in de garage blijkt er nog wel het nodig gerepareerd te moeten worden aan deze stalen ros, maar dan hebben we ook wat!

Het voelt goed om weer op Afrikaanse bodem te zijn. De rode aarde, geur van smeulende vuurtjes en een onverstaanbare afrikaanse taal brengen goede herinneringen bij ons naar boven. En als ons iets bevalt hier dan is het wel de ruimte. Het tijdperk van een ingeklapte kinderwagen aan de muur en die eeuwige trappen omhoog met volle tassen kunnen we voorlopig achter ons laten.

Daar staat wel iets tegenover; in de eerste 48 uur hebben we alle drie een voedselvergiftiging gehad, iedereen is oververhit inclusief de auto en tot slot werd de nieuwe landcruiser geramd door een dronken vrachtwagen chauffeur. Gelukkig kan de landcruiser (en Anton) tegen een stootje. Hij moest toch al naar de garage.

Hella observeert al het nieuws aandachtig, ze eet voor het eerst de traditionele maispap nsima en speelt met haar eerste vriendje. Elke dag valt ze voldaan en uitgeput in slaap en begint ze de volgende ochtend met veel plezier aan een nieuwe dag van dit avontuur.

 

We kunnen niet wachten tot we naar Ibenga zullen vertrekken. Vol verwachting kijken we uit naar ons nieuwe huis, nieuwe buren en de omgeving waar we de komende jaren zullen wonen en werken. Dan kunnen we eindelijk onze koffers uitpakken en een einde maken ons nomadisch bestaan van de afgelopen maanden.

We laten snel nog iets meer van ons horen! Lieve groetjes uit Lusaka.